Polska znajduje się na 25 miejscu w unijnym rankingu innowacyjności od 2011 r. W latach poprzednich była to pozycja 24 (2006) lub 23 (2010). Mimo ogromnych funduszy (krajowych i UE) przeznaczanych na wspieranie innowacji i B+R, rozwiązań prawnych mających wspierać przedsiębiorstwa w inwestycjach w innowacje, nasza pozycja na tle UE pogarsza się. Wprawdzie indeks opisujący krajową innowacyjność systematycznie rośnie, ale w porównywalnym tempie rośnie też średni wskaźnik dla UE. Nie zmniejszają się zatem w sposób istotny różnice między innowacyjnością w Polsce i w UE.
Z raportu jasno wynika, że najwięcej mamy do nadrobienia, jeśli chodzi o udział sektora małych i średnich przedsiębiorstw w innowacjach. Ich skłonność do wdrażania innowacji produktowych, procesowych, marketingowych i organizacyjnych jest bardzo niska. Niska jest także skłonność MSP, które inwestują w innowacje, do współpracy z innymi podmiotami. Odzywa się brak zaufania, który zdaje się być naszą przywarą także w procesie inwestowania.
Biorąc pod uwagę atrakcyjność systemu badawczego, zajmujemy trzecie miejsce od końca i bronimy się tu tylko pod względem liczby cytatów opracowań, który znacząco wzrósł. A to oznacza, że nasza baza naukowa bez której trudno o innowacyjność, istotnie różni się in minus od średniej dla UE.
Raport KE zwraca także uwagę na niski poziom inwestycji realizowanych przez fundusze podwyższonego ryzyka (venture capital, VC). VC działające na polskim rynku nie są zainteresowane start-upami w początkowej fazie ich działania i z reguły czekają z kapitałami i wiedzą, gdy produkt jest już gotowy, a rynek się nim zainteresował.
Najlepiej wypadliśmy w kategorii przyjazne środowisko dla innowacji. Tu na ósme miejsce w UE wyniosły nas dobry dostęp do Internetu i wrodzona kreatywność i przedsiębiorczość Polaków.
