W jaki sposób naukowcy z Eindhoven University of Technology (TU/e) i University of Central Florida (CREOL) tego dokonali? Naturalnie przy pomocy wielordzeniowego włókna. W obecnej formie cały internetowy kręgosłup składa się ze szklanych i sztucznych włókien, które mogą przenosić tylko jeden mod światła, co w dużym uproszczeniu oznacza, że mogą pomieścić światło z tylko jednego lasera. Można wykorzystać multipleksowanie z podziałem długości fali (WDM) i wpuszczać ogromne ilości danych do pojedynczego włókna - kilka Tb - ale w końcu będzie się działać przeciwko prawom fizyki.
Wielordzeniowe włókno - dosłownie pasmo światłowodu, który ma wiele rdzeni biegnących wzdłuż niego - pozwala na działanie wielomodowe. Realizacja tego zawsze była trudna i kosztowna, ale wydaje się, że napotykane bariery są w końcu przełamywane. W opisywanym przypadku naukowcy wykorzystali włókno szklane o siedmiu rdzeniach ułożonych w sześciokąt. Użyli multipleksowania przestrzennego dla uzyskania 5,1 Tb danych na świetlny nośnik, a następnie trybu WDM aby umieścić 50 takich nośników w siedmiu rdzeniach, czyli łącznie 255 Tbps. To nie była tylko demonstracja laboratoryjna krótkiego zasięgu - łącze miało długość 1 kilometra. (Zdjęcie nad artykułem przedstawia wielordzeniowe włókno opracowane przez DARPA - nie ma ono siedmiu rdzeni.)
Ostatecznie włókna wielomodowe najprawdopodobniej zastąpią obecną jednomodową sieć, ale biorąc pod uwagę to, że taka modyfikacja wymaga milionów kilometrów nowych wielordzeniowych kabli i dużej ilości nowego sprzętu do obsługi połączeń, możemy mówić o bardzo odległej perspektywie. Dobrze jest jednak mieć poczucie, że w obliczu ruchu internetowego rosnącego w zastraszającym tempie - głównie napędzanego przez popularność streamingu video oraz smartfony i tablety pozostające online - dysponujemy niezbędną technologią, która daje pewność, że dostępnej przepustowości nie zabraknie.
źródło: ExtremeTech
