Dominującym podłożem był i jest laminat FR4 z żywicy epoksydowej wzmocnionej włóknem szklanym. Jest lekki, wytrzymały i tani. Jednak nie nadaje się on do recyklingu i może zawierać toksyczne halogenowane środki zmniejszające palność, które mogą zostać uwolnione do atmosfery w czasie spalania. Sprawia to, że pożądane są alternatywne podłoża, które mogłyby być biopochodne, biodegradowalne lub nadające się do recyklingu.
Jak podaje IDTechEx wiele nowoopracowanych materiałów zbliża się do pełnej gotowości komercyjnej. Jednym z nich jest Soluboard firmy JIVA - biodegradowalne podłoże wykonane z naturalnych włókien lnu i juty. Rozpuszcza się w wodzie o temperaturze 90°C, co umożliwia recykling komponentów i odzyskiwanie metali szlachetnych pod koniec okresu użytkowania.
Kolejny materiał to kwas polimlekowy przeznaczony do elastycznych PCB, zamiast klasycznego poliimidu. Jest on pozyskiwany z organicznych odpadów przemysłowych i jest również biodegradowalny. Materiał ten wytrzymuje temperatury do 140°C, czyli mniej niż poliimid i FR4, ale jest kompatybilny z procesami produkcyjnymi, takimi jak spiekanie tuszu srebrnego. Prace nad nim prowadzi fiński VTT.
Równolegle trwają prace nad odzyskiwaniem cyny z odpadów elektronicznych i miedzi. Obecnie na całym świecie poddaje się recyklingowi tylko około 30% cyny, więc istnieje ogromny potencjał do przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym w procesach lutowania.
W przypadku miedzi wysiłek badawczy kierowany jest w stronę procesów addytywnych oraz rozwoju systemów regeneracji środka trawiącego, które odzyskują zarówno miedź wytrawioną z laminatu, jak i środki trawiące używane w procesach subtraktywnych. Ta odzyskana miedź może następnie stanowić dodatkowe źródło dochodu dla producenta elektroniki. Za pomocą elektrolizy lub poprzez ekstrakcję miedzi za pomocą utleniaczy można 3-krotnie wydłużyć żywotność chlorku żelaza (III), a zużycie kwasu solnego można zmniejszyć o około 95%.
